Jak nas znaleźć

 

WĄGROWIECKI KLUB 

KYOKUSHIN BUDO KAI

 
62-100 WĄGROWIEC
ul. PRZEMYSŁOWA 6/1
 
Telefon: 516 68 68 61 
 
 

Formularz kontaktowy
 
Godziny otwarcia


wtorek 18.00 - 19.30

czwartek 18.00 - 19.30


Aktualności

HISTORIA KARATE W PIGUŁCE
 
Żródła historyczne wskazują, iż pierwszy zapis o sztuce walki pochodzi z roku 2500 p.n.e., a za kolebkę wszystkich dalekowschodnich systemów walki uważa się starożytne Chiny. Niektórzy historycy polemizują z tym stwierdzeniem w świetle niedawnych odkryć domniemywać należy iż kolebką Sztuk Walki był starożytny Egipt. Należy dodać, że droga jaką przebyło karate, nim trafiło do Japonii liczy wiele wieków i równie dużo zakrętów dziejowych..
Według źródeł historycznych w 520 roku n.e. założyciel buddyzmu Chan (Zen w Japoni) hinduski mnich Bodhidharma (Daruma Taishi), przybył pieszo z Zachodnich Indii do Chin, pokonując samotnie drogę długości kilku tysięcy mil przedzierając się przez łańcuchy górskie z Himalajami włącznie i przebywając rzeki bez mostów w kompletnie dzikich okolicach, aby nauczyć monarchę z dynastii Liang doktryn owego prądu umysłowego jakim był Buddyzm. Nawet dzisiaj szlaki, którymi szedł mnich są prawie niemożliwe do przejścia, można więc wyobrazić sobie wielkość ducha i siłę fizyczną Darumy. Studiując techniki ataków zwierząt i owadów oraz siły natury Bodhidharma łączył je ze specjalnymi technikami oddychania i tworzył podstawy legendarnego systemu walki bez użycia broni.
Po niezbyt udanym, krótkim pobycie na dworze cesarskim udał się do klasztoru Shao Lin ssu (znanego bardziej pod japońską nazwą Shorinji) w prowincji Hunan w Chinach, gdzie w ciszy podczas medytacji w ramach nauki przekazywał mnichom sposób walki oparty na Księdze Wróżb i Księdze Przemian, system ten zwany był po japońsku Shorinji Kempo (chińskie Schao Lin Chuan Fa). Wielu entuzjastów jego sztuki padało kolejno z wyczerpania spowodowanego surowością jego treningów. Wtedy Damura postanowił zmienić sposób nauczania swoich podopiecznych. Rzekł do nich:
 "Chociaż droga Buddy przeznaczona jest dla duszy, ciało i dusza są nierozłączne. Kiedy patrzę teraz na was, myślę, że nie ukończyliście swojego treningu z powodu wyczerpania. Dlatego nauczę was metody, przy pomocy której będziecie mogli rozwinąć wystarczająco siłę fizyczną, która umożliwia osiągnięcie istoty drogi Buddy".
Dzięki metodzie Darumy mnisi z Shao-Lin zdobyli reputację najlepszych wojowników w Chinach. Po zburzeniu klasztoru przez wojska mandżurskie, wielu mnichów ruszyło drogami państw Azji, nauczając przy tym technik prowadzenia walki wręcz. Mimo tajemnicy jaką otaczano Kempo, zdołałoono przeniknąć do świeckich warstw społeczeństw, zwłaszcza do kasty wojowników i jest dziś znane pod nazwą chińskiego boksu.

Pomostem, którym karate przedostało się z Chin do Japonii jest Okinawa, jedna z wysp archipelagu Ryukyu, będąca w tamtym czasie ważnym ośrodkiem pośrednictwa handlowego pomiędzy Chinami i Japonią. W 1609 roku japoński ród Satsuma po porażce z rodem Tokugawa kieruje się w stronę archipelagu Ryukyu, wyprawiając militarną ekspedycją na Okinawę. Okupacja wyspy trwała ponad 250 lat. Nękane trudnościami społeczno-ekonomicznymi państwo japońskie staje się miejscem wybuchów wielu powstań chłopskich, które z czasem przenoszą się również na Okinawę. 
Tłumiący zamieszki generał Toyotomi Hideyshi zarządza między innymi konfiskatę broni wśród chłopstwa tzw. katanagari (polowanie na miecze), chłopom nie wolno było posiadać nawet noży do krojenia chleba. Bezpośrednim wynikiem zakazów dotyczących posiadania broni był kolosalny rozwój sztuki samoobrony pustą ręką, czyli karate. Liczne represje spowodowały powstanie organizacji, których celem było nauczanie wieśniaków metod walki bez użycia broni. W zupełnej tajemnicy, najczęściej nocą, mieszkańcy Ryukyu korzystając z doświadczeń chińskich ćwiczyli metodę walki powstałą z połączenia różnych styli.
Do szczególnie wysokiego poziomu technicznego walka gołymi rękami doszła na archipelagu wysp Ryukyu, poprzez połączenie chińskiego Kempo z miejscowymi tradycyjnymi metodami. Walka ta zwana od głównej wyspy archipelagu Okinawa Te, czyli "ręce Okinawy" była w gruncie rzeczy jedną bronią pozostawioną podbitemu narodowi przez japońskich Daimyo z Satsuma z półwyspu Kyushu. Do niedawna mistrzowie z archipelagu Ryukyu uważani byli za najlepszych praktyków na świecie, nic też dziwnego, że im właśnie zawdzięczamy wprowadzenie karate na wyspy japońskie. Te nową sztukę prowadzenia walki nazywano według jej chińskiego pierwowzoru - karate, co w piśmie japońskim oznacza dosłownie "chińska ręka".
Za ojca sztuki karate (z języka japońskiego „kara” – pusta, „te” – ręka) uważa się okinawskiego mistrza Gichina Funakoshi(1868-1957), twórcę stylu Shotokan. Na obszarze całego Ryukyu dawał on pokazy „pustej ręki”, wywołując powszechny podziw nie tylko najwyższych dostojników, ale również ekspertów sztuk walki m.in. Jigoro Kano, twórcy judo. Efektem popularyzatorskiej działalności Funakoshi był raport skierowany przez wizytatora szkolnego Shintaro Ogawę do rządu japońskiego, w którym podkreślał on wychowawcze i zdrowotne zalety karate. Wkrótce nastąpiło też oficjalne wprowadzenie tej sztuki walki do programu nauczania w okinawskich szkołach. Funakoshi dał również pokaz karate w Budokuden w Kioto w roku 1915, co sprawiło, że sztuka ta, obok judo, kendo i aikido, weszła w skład japońskiego systemu budo. W świątyni Enkaku-Ji znajduje się obelisk poświęcony pierwszemu propagatorowi sztuki „pustej ręki”, na którym obok imienia i nazwiska widnieje napis: „Karate ni sente nashi”, czyli „Karate nigdy nie było techniką agresji”.
Rola karate w dzisiejszych czasach jest wieloraka. Jako praktycznego środka samoobrony na szeroką skalę uczy się go w prywatnych klubach, w Japonii stanowi on część szkoleniowego programu dla policji i sił zbrojnych. Wiele uczelni włącza obecnie karate do programów wychowania fizycznego i coraz większa liczba kobiet uczy się jego technik. Zarówno w Japonii, jak i w wielu innych krajach karate dobywa wielką popularność jako sport wyczynowy, który przy tym kładzie nacisk na dyscyplinę duchową w tym samym stopniu co na odwagę i zaprawę fizyczną. Tak więc sposób walki, który zrodził się niegdyś na Wschodzie jako sztuka wojenna, przetrwał wieki i ulegając stopniowym zmianom stał się nie tylko wysoce skutecznym środkiem, samoobrony, lecz także znakomitym, pasjonującym sportem, mającym rzeszę entuzjastów na całym świecie.
CHARAKTERYSTYKA NAJWAŻNIEJSZYCH STYLI I SZKÓŁ - JAPONIA
 
SHOTOKAN
 
To jeden z bardziej popularnych stylów Karate. Jest stylem tradycyjnym wywodzącym się z okinawskich sztuk te.
Twórcą stylu Shotokan jest okinawski mistrz Gichin Funakoshi (1868-1957), uczeń Yasutsune Itosu i Yasutsune Azato. Popularyzator Karate na Okinawie i w Japonii, znany jako twórca-ojciec całego karate (właśnie styl Funakoshiego nazwano później Shotokan, mimo tego że w ciągu całego życia Funakoshi nauczał po prostu "karate", nie wyróżniając żadnego stylu).
Gichin Funakoshi
Ten wybitny japoński mistrz, upowszechnił okinawski system walki w Japonii i stworzył z niego sztukę walki, uporządkował, usystematyzował techniki i kata karate a więc ujął Karate w formalne ramy. Pod jego okiem pobierali nauki tacy mistrzowie jak: Hironori Otsuka (Wado-ryu), Masutatsu Oyama (Kyokushin) czy Hidetaka Nishiyama (karate tradycyjne).
Nazwa "Shotokan" - oznacza "Szkoła Shoto" lub "Szkoła w której uczy Shoto". Natomiast wyraz "Shoto" oznacza "Fale sosen" i był to pseudonim Gichina Funakoshi (w różnych źródłach podaje się, że podpisywał w ten sposób prace w zakresie kaligrafii, lub że był to jego pseudonim literacki). Jako ciekawostkę można podać, że Gichin Funakoshi określał swój styl do końca życia jedynie jako "karate", natomiast nazwa Shotokan, została nadana stylowi dopiero przez jego syna i uczniów. Początkowo nazwą tą określane było jedynie dojo w Tokio, w którym nauczał Funakoshi.
Karate według Shotokan jest metodą walki, można opisać ją jako sztukę wojenną zawierającą różne techniki poprzez użycie bloków, ciosów, uników, manipulacji stawów. Karate-do to jest też szkoła zachowania i dyscypliny, która pozwala mężczyznom i kobietom w każdym wieku, w każdej kondycji, rozwijać maksymalnie swoje cechy fizyczne i mentalne. W karate-do tradycyjnym zawsze ma się na uwadze to, że prawdziwym przeciwnikiem dla siebie jesteśmy my sami.
Założyciel Shotokanu powiedział, "że umysł i technika staje się jednym w prawdziwym karate". Adepci Shotokan dążą do stworzenia czystej fizycznej techniki wyrażającej intencje ich umysłu oraz polepszenia zdolności koncentracji i skupienia poprzez zrozumienie istoty tej techniki. Poprawiając i trenując praktykę karate, poprawiają własną mentalność oraz wewnętrznego ducha. Na przykład eliminując słabość i niezdecydowane momenty w karate, pomagają eliminować słabość i niezdecydowanie w swoim umyśle i vice versa. W tym sensie karate jest sposobem na życie, kiedy próbujemy stać się bardzo silni, ale spokojni i szczęśliwi. Poprzez regularny trening, student Karate będzie rozwijać maksymalnie swoje możliwości i cechy techniczne, fizyczne i mentalne. Poprzez wielokrotne powtórzenia różnych technik i Kata, trenujący znajdzie w sobie drugą naturę. Jako samo-obrona, Karate-do jest najbardziej dynamiczną sztuką wojenną. Wytrenowany Karateka jest w stanie perfekcyjnie koordynować swoje ciało i umysł, a przez to wywołać przerażającą moc fizyczną. Nie jest to duża siła fizyczna, którą przykłada silny Karateka, ale jego zdolność do jedności swojego ciała i umysłu. Poprzez tą zdolność nawet drobna osoba odkryje, że ma w sobie siłę, aby ewentualnemu przeciwnikowi zadać pustoszący cios. Wartości jakie wnosi Karate-Do jest wiele dla dzisiejszego człowieka. W naszym nowoczesnym życiu, często zapominamy o wartości ćwiczenia dla naszego zdrowia fizycznego, a przede wszystkim mentalnego. Praktyka Karate wzmacnia ciało, rozwija koordynację i refleks, kształtuje szybkość odruchów i buduje naszą wytrzymałość. Trening Karate rozwija umiejętność panowania nad sobą, czystość umysłu, daje głębszą wiedzę o swoich własnych mentalnych możliwościach i buduje większe zaufanie i wiarę w siebie. W ten sposób Karate nie jest samym celem, ale sposobem do osiągnięcia celu. To jest aktywność, dla której wiek nie jest przeszkodą. Wręcz przeciwnie, zawsze rozwija zdolność i koordynację ciała i umysłu. Nasze Dojo prowadzi treningi specjalne dwa razy w roku - zimą i latem. Jest to najważniejsze wydarzenie dla studentów Karate. Zawiera esencję tego, nad czym się pracuje przez pół roku lub rok i jest ogromnym krokiem naprzód w rozwoju fizycznym i przede wszystkim mentalnym studenta Karate.
Główną zasadą w karatedo Shotokan (do oznacza drogę, ścieżkę postępowania) jest zaczynaj blokiem i kończ blokiem. Mistrz Funakoshi twierdził, że żadnego kroku kata nie wolno wykonywać bez zrozumienia ruchu. Nauczycieli zważających jedynie na czystość techniki nazywał technikami, karatekami zostawali tylko ci, którzy zrozumieli sens shotokan. Ta idea znajduje swoje odzwierciedlanie w półkontaktowej walce kumite - techniki w walce są wykonywane z pełną siłą bez głębszej penetracji celu (dopuszczalny jest lekki kontakt). Aby technika została zaliczona musi być wykonana z odpowiednio stabilnej pozycji i z należytą siłą. Postawy shotokanu są niskie, szerokie, "twarde". Przejścia pomiędzy nimi dynamiczne i silne. Ręce spoczywają zazwyczaj nisko na biodrach, ataki wyprowadza się po liniach bliskich środkowej linii ciała. Bloki są twarde, niezbyt obszerne, oszczędne w ruchach. Techniki nożne, nawet wykonywane wysoko, muszą opierać się na względnie niskich, stabilnych postawach. Kata wywodzą się ze szkół Shorei-ryu i Shorin-ryu - są lekkie i manewrowe w jednej grupie, ciężkie i "twarde" w innej. Każdy zawodnik, niezależnie od typu budowy, znajdzie tu coś dla siebie. Względnie lekkie i szybkie kata to: Heian, Bassai, Kanku, Empi, Gankaku. Cięższe to: Tekki, Jitte, Hangetsu, Jion - wywodzące się z shorei-ryu. W technikach shotokanu jest wiele elementów walki z wieloma przeciwnikami, i z przeciwnikami uzbrojonymi w miecz lub pałkę. W kumite sportowym zezwala się na kontakt na poziomie chudan, jak i gedan, lecz wymagana jest precyzyjna kontrola psychiczna nad własnym zachowaniem w walce.
SHITO-RYU
 
Shito-ryu to styl japońskiego karate-do założony w latach 20. ubiegłego wieku przez mistrza z Okinawy - Kenwa Mabuni. Należy do tzw. Stylów zmodernizowanych karate-do.
Shito-ryu stanowi twórcze połączenie dwóch odmian okinawskiego karate: shuri-te/shorin-ryu oraz naha-te/shorei-ryu/goju-ryu, a także elementów stylu białego żurawia (tsuru-ho kenpo). Ponadto w stylu tym zawsze uprawia się też kobudo - sztukę walki tradycyjną bronią z Okinawy. Nazwa stylu to hołd złożony dwóm głównym nauczycielom Mabuniego: Anko Itosu i Kanryo Higashionna (więcej o nich - w dziale historia). Ideogram shi można też czytać jako ito, a ideogram to - jako higahi; ryu oznacza styl.
Kenwa Mabuni
Mabuni starał się połączyć najlepsze elementy poznanych stylów, czyli shorin-ryu, shorei-ryu i biały żuraw. Akceptował zarówno wysokie, krótkie pozycje (moto, sanchin), jak i niskie (zenkutsu, shiko). Siły technik poszukiwał zarówno w rozwoju mięśni oraz makiwara , jak i w ćwiczeniach oddechowych. Uczył zarówno ruchów twardych i szybkich, jak i łagodnych, miękkich. W efekcie powstał styl bardzo uniwersalny, dający możliwość indywidualnego rozwoju adeptowi karate, w zależności od jego predyspozycji fizycznych i psychicznych. Niektórzy dostrzegają w shito-ryu połączenie niszczącej skuteczności ze swego rodzaju artyzmem, pięknem. Mówi się, że styl ten jest szybki, silny i artystyczny. Studiując shito-ryu, łatwiej zrozumieć pojęcie "sztuka walki". Sztuka w tym przypadku to nie tylko umiejętność, lecz droga doskonalenia (jap.do) i poszukiwanie najwyższej idei wszystkich kultur - piękna, dobra i prawdy.
Proste i artystyczne ćwiczenia podstawowe (kihon), skuteczna nauka walki (kumite), ogromna ilość form (kata), urozmaicone kobudo i iaido, a także przesłania filozoficzne - czynią z shito-ryu styl silnie przyciągający, a jednocześnie tak wymagający, że zasługuje na poświęcenie całego życia doskonaleniu.
Po śmierci mistrza Kenwy Mabuniego w obrębie stylu shito-ryu powstało kilka autonomicznych szkół. Dwie z nich o nazwie shitokai stworzyli synowie Mabuniego - Kenei i Kenzo. Inne to Itosu-kai, Shubu-kai, Seishinkai, Shukokai, Kofukan, Hayashi-ha kai, Seiko-kai, Genbu-kai. Są też pojedyncze szkoły shito-ryu nie związane z międzynarodowymi federacjami.
Dzisiaj styl shito-ryu to jeden z czołowych na świecie, uprawiany niemal we wszystkich krajach. Działają w nim wielcy mistrzowie, wspaniali instruktorzy o międzynarodowej sławie, jak: Fumio Demura, Hidetoshi Nakahashi, Keiji Tomiyama, Hatano, Akira Sato, Kunio Murayama, Genzo Iwata. Honorowym przywódcš stylu jest syn założyciela Kenei Mabuni. Jego brat Kenzo, niestety, zmarł w 2005 r.
WADO-RYU
 

Twórcą rdzennego japońskiego stylu był Hironori Otsuka (1892-1982). Mając niespełna 6 lat zaczął trenować Ju-jitsu, którego naukę kontynuował później w czasie pobytu na Uniwersytecie Waseda w Tokio. Był uczniem samego Gichina Funakoshiego i po paru latach stał się jednym z jego wybitnych uczniów, a zarazem bliskim współpracownikiem.
Wychodząc z założenia, że techniki karate angażują zbyt wiele siły, rozpoczął prace badawcze, poszukując związków karate z jujitsu, aikido, judo, kendo. Rezultaty tych porównań przekonały go o potrzebie nauczania innej koncepcji karate, opartej o tzw. „miękkie” bloki. W 1935 r. tworzy własny styl, który nazywa Wado-ryu – „droga pokoju” (lub „droga harmonii”). Styl Wado-ryu charakteryzują m.in. wysokie pozycje, stosowanie częstych uników, zejść z linii ataku, pchnięć, uderzeń z podcięciem. Kata o tradycyjnych nazwach pochodzą z Shuri-te. Otsuka zmienił niektóre ruchy i sposób przemieszczania się w kata pinian, naifanchi, kushanku, seishan i chinto, dokonując kompozycji karate i jujitsu. Ruchy w kata są krótkie, eliminuje się zbędną siłę. Zaleca się obserwowanie jak praktykują starzy mistrzowie, ponieważ z racji wieku wykonują techniki racjonalnie, przy użyciu minimum koniecznej siły, co jest cechą wyróżniającą Wado-ryu. System nauczania technik jest mniej uciążliwy niż w shotokan i goju-ryu, co nie znaczy, że styl ten jest łatwiejszy. Najznakomitsi uczniowie Otsuki to: Eriguchi, Suzuki, Kono, Mochizuki, Takashima, Yamashita, Toyama i Shiomitsu.
GOJU-RYU
 

Protoplastą stylu Goju Ryu jest Kanryo Higaonna, wielki mistrz Naha-te. Uczył się sztuki walki w Chinach od mnicha z klasztoru Shaolin, po powrocie otworzył dojo w mieście Naha i wkrótce stał się bardzo znanym i poważanym nauczycielem. Preferował surowe metody nauczania i koncentrował się przede wszystkim na kata Sanchin (Trzy Bitwy - ćwiczone również w naszym klubie), które jego uczniowie ćwiczyli przez wiele lat a następnie odpowiednio do warunków fizycznych uczył ich drugiego kata. Po śmierci mistrza spadkobiercą i kontynuatorem stylu Naha-te został jego najlepszy uczeń Chojun Miyagi.
Całą swoją wiedzę wykorzystał dla rozwoju tego stylu, nadał mu nazwę Goju Ryu. Opisując swój system Miyagi porównał go do wierzby stojącej na wietrze, która pozostaje stabilna dzięki silnym korzeniom, nawet gdy jej gałęzie poddają się sile wiatru.
Goju Ryu jest sztuką która łączy w sobie zarówno tradycyjne okinawskie elementy jak i zasady pochodzące z Chin. Delikatny, miękki styl chiński skupia się na ruchach okrężnych i rozwijaniu wewnętrznej energii jednocześnie splata się z zewnętrznymi twardymi zasadami.Stąd też pochodzi nazwa Goju Ryu ( Go- znaczy twardy, Ju - miękki), którą twórca stylu - Chojun Miyagi zaczerpnął z Bubishi (klasyczny, chiński tekst między innymi o sztukach walki). Twardy aspekt stylu to mocne i szybkie techniki oraz przygotowywanie ciała na atak przeciwnika, natomiast miękki to rozluźnienie i płynne ruchy, techniki "z bicza" rozwijane i doskonalone przez długie lata treningu.
Cała wiedza Goju Ryu zawarta jest w 12 kata tego stylu. Tu spotkamy wszystkie elementy z tego karate: techniki twarde i miękkie, najróżniejsze uderzenia i bloki, zejścia z linii i wejścia na przeciwnika. Dwanaście form kata nauczanych przez Miyagi nadal stanowi podstawy stylu, mimo, że nazwy mogą się różnić z powodu wielokrotnego tłumaczenia. Nazwy wg WKF: Gekisai Dai Ichi, Gekisai Dai Ni, Sanchin, Saifa, Seiyunchin, Shisochin, Sanseru, Seisan, Seipai, Kururunfa, Suparimpei, Tensho.
 
KYOKUSHINKAI
 

Karate kyokushin jest stylem mocno kontaktowym i ukierunkowanym na realną walkę. Techniki wykonywane są z maksymalną siłą i maksymalną szybkością w taki sposób, aby jak najszybciej pokonać przeciwnika. Ideą tej sztuki jest pokonanie przeciwnika jednym ciosem.
W treningu kyokushin możemy wyróżnić trzy podstawowe elementy:
kihon – wykonywanie technik podstawowych
kata – w którym techniki podstawowe wraz z podstawowymi pozycjami zostały połączone w układy przypominające walkę
kumite – walka.
Masutatsu Oyama zwykł mawiać, że Kihon powinien być traktowany jako litery alfabetu, kata jako słowa i zdania, natomiast kumite jest konwersacją. Porównanie to jest niezwykle proste, ale w pełni oddaje ideę karate.
Kihon:
Kihon jest zbiorem technik podstawowych, których większość można zaobserwować także w innych sztukach walki. Techniki te są podzielone ze względu na trudność wykonania i przyporządkowane do odpowiednich stopni. Techniki wykonuje się także poruszając w licznych pozycjach (nazywane jest to ido geiko), które nie tylko nazwami ale także swoim wyglądem naśladują sposoby poruszania się zwierząt.Przy wykonywaniu technik uczone jest także prawidłowe oddychanie, które jest podstawą treningu. Możemy podzielić je na dwa rodzaje: - nogare – jest to sposób oddychania wykorzystywany w walce. Powietrze wciągane jest nosem i wydychane ustami. Czubek Języka przylega wówczas do zębów i pełni rolę „tłumika”. Oddychanie to powinno być bardzo ciche, tak aby przeciwnik nie był w stanie wychwycić, kiedy następuje wdech i nasze płuca i przepona wypełnione są powietrzem. Atak na okolice splotu słonecznego w takim wypadku kończy się często nokautem. - ibuki – jest oddychaniem silnym, przeponowym, służącym maksymalnemu dotlenieniu mięśni i poprawieniu wydolności płuc. Typowe charczenie podczas ibuki i specyficzny ostatni wydech służy maksymalnemu wypuszczeniu powietrza z płuc i przepony.
Kata:
Kata w dosłownym tłumaczeniu z języka japońskiego oznacza „kształt” lub „formę”. Kata można zaobserwować w wielu różnych sztukach walki. W wielu również układy te są bardzo podobne, co świadczy o wzajemnym przenikaniu się różnych styli. Kata są niezbędnym elementem treningu, rozwijającym koordynację ruchową, równowagę, siłę, szybkość i dynamikę. Adept uczy się form od najprostszych, które składają się z najbardziej podstawowych ruchów. W karate kyokushin takimi kata są: Kihon Kata i Taykyoku Kata. Przechodząc przez bardziej skomplikowane, nazywane Pinian Kata, aż do tych najtrudniejszych: mistrzowskich. Kihon, Taykyoku i Pinian są kata uczniowskimi.
Podczas wykonywania kata kierować się należy trzema wyznacznikami:
tempo technik – kata są wykonywane w tempie zmiennym, niektóre techniki powinny być wykonywane z pełną szybkością, inne zaś zupełnie powoli.
moc/siła – należy znaleźć granicę między siłą i relaksem.
oddech – podczas wykonywania technik konicznym jest prawidłowe oddychanie i kontrola oddechu, gdyż pozwala ono zachować odpowiednią gospodarkę tlenową organizmu.
Kyokushin kata pod względem historycznym można podzielić na północne i południowe. Kata północne wywodzą się z karate tradycyjnego. Zostały zaczerpnięte przez Oyamę od mistrza Gichina Funakoshiego, a później przekształcone i udoskonalne. Do tych kata zaliczają się: wszystkie kata uczniowskie(Taykyoku Sono Ichi, Taykyoku Sono Ni, Taykyoku Sono San, Pinian Sono Ichi, Pinian Sono Ni, Pinian Sono San, Pinian Sono Yon, Pinian Sono Go), Yantsu, Tsuki No Kata, Kanku Dai, Sushiho. Kata te bazują na długich pozycjach i silnych i szybkich ruchach.
Południowe kata zostały stworzone na podstawie Goju Ryu, które z kolei ma swoje początki w chińskim Kempo. Kata te są spokojniejsze i bardziej miękkie. Zaliczają się do nich: Sanchin No Kata, Gekisai Dai, Gekisai Sho, Tensho, Saiha, Seienchin, Garyu, Seipai.
Kumite:
Kumite – walka, jest najtrudniejszym elementem treningu i zarazem jego kwintesencją. Masutatsu Oyama powiedział, że karate bez walki byłoby tylko tańcem. Walka jest najwyższym zaszczytem i powinni do niej przystępować adepci z odpowiednim przygotowaniem technicznym i motorycznym.
Początkowo kumite zawierało elementy walki we wszystkich możliwych płaszczyznach (współcześnie mówiono by o tym MMA). Praktykowane były techniki judo i jiu jitsu, techniki bokserskie na wszystkie strefy i techniki nożne na wszystkie strefy. Walka kyokushin już od samego początku toczona była bez jakichkolwiek ochraniaczy.Ze względu na duże niebezpieczeństwo, a także usportowienie techniki ręczne na głowę zostały praktycznie całkowicie wycofane. O elementach walki w parterze też już niewielu instruktorów pamięta.Rosnąca popularność takich formuł jak MMA czy K1 spowodowała, że w niektórych federacjach wrócono do nauczania technik bokserskich i judo, czy też jiu jitsu.
Kumite turniejowe odbywa się na macie 8x8m i jest sędziowana przez pięciu sędziów, czterech liniowych (siedzą w narożnikach maty) i sędziego głównego (kontroluje przebieg walki i przebywa na macie razem z zawodnikami). W walce zabronione jest używanie technik ręcznych na głowę, rzuty, szarpanie, ataki na staw kolanowy, ataki na genitalia. Walka trwa 3 minuty. W przypadku remisu przeprowadzana jest dogrywka, jeżeli i ona nie przynosi rozstrzygnięcia, wówczas decyduje różnica wagi między zawodnikami (lżejszy powinien wygrać). W przypadku gdy różnica wagi nie jest znacząca (określają to przepisy konkretnych zawodów), wtedy sprawdzana jest liczba desek złamanych przez każdego z zawodników na początku turnieju. Jeśli deski nie rozstrzygną, musi zostać przeprowadzona kolejna dogrywka, po której sędziowie muszą już podjąć decyzję.
System pasów i egzaminy
Istnieją różne teorie na temat wprowadzenia systemu pasów. Podobno w dawnych czasach istniały tylko dwa kolory pasów: biały i czarny. Biały był zakładany przez początkującego i symbolizował swoistą „tabula rasę”, czystość umysłu nowego adepta. Z latami treningów pas stawał się coraz ciemniejszy, wchłaniał pot i brud z treningów i coraz bardziej kolorem przypominał czarny. Adept wówczas osiągał mistrzostwo.
Współczesny system pasów jest efektem rozwoju cywilizacyjnego. Ludzie chętniej się uczą, gdy widzą szybsze efekty swojej pracy. Zdają egzaminy ze stopnia na stopień i zdobywają kolejne kolory pasów.
Na posiadaczy pasów uczniowskich mówi się uchi-deshi, natomiast stopni mistrzowskich: sensei
Posiadaczem jedynego stopnia 10 dan w karate kyokushin był Matutatsu Oyama, tytułowany jako Sosai – założyciel, twórca. Najkrótszy czas w jakim można osiągnąć pierwszy stopień mistrzowski to nieco ponad 5 lat, gdyż odstępy między poszczególnymi stopniami określają wymagania egzaminacyjne podane przez organizację światową. Przystępowanie do egzaminów jest także uzależnione od szybkości przyswajania wiedzy ucznia. O możliwości przystąpienia do egzaminu decyduje instruktor. Egzamin jest przeprowadzany przez egzaminatora mianowanego przez krajowego szefa organizacji.
CHINY

Styl Białego Żurawia (Bai He Quan)
Styl Małpy (Hou Quan)
Styl Modliszki (Tang Lang Quan)
Styl Pięść Pięknej Wiosny (Wing Tsun Kuen)
Styl Płonącego Smoka (Huo Long Pai)
Styl Tygrysa (Hu Quan)
Styl Żmii (She Quan)
Styl Leoparda (Li Long Tang)
Styl Długiej Pięści (Chang Quan)
 
KOREA

Taekwondo
Hwarangdo
Sippalgi
Taekkveon
Tangsudo
Tukong musul
Yun jung do
 
TAJLANDIA
Muay Thai
Krabi Krabong
 
FILIPINY
Kali
Amis
Combat Kalaki
Doce Pares
Escrima
Estokada
Kalaki Arcanis
 
BIRMA
Bando
 
BRAZYLIA
Capoeira
Brazylijskie Jiu-Jitsu
 
UKRAINA
Asharda
Bojowyj Hopak
 
ROSJA
Sambo
 
FRANCJA
Savate
La Canne
 
IZRAEL
Krav Maga
Copyright ©2017WĄGROWIECKI KLUB  KYOKUSHIN BUDO KAI All Rights Reserved.
Liczba odwiedzin:6313582
Ta strona może korzystać z Cookies.
Ta strona może wykorzystywać pliki Cookies, dzięki którym może działać lepiej. W każdej chwili możesz wyłączyć ten mechanizm w ustawieniach swojej przeglądarki. Korzystając z naszego serwisu, zgadzasz się na użycie plików Cookies.

OK, rozumiem lub Więcej Informacji
Informacja o Cookies
Ta strona może wykorzystywać pliki Cookies, dzięki którym może działać lepiej. W każdej chwili możesz wyłączyć ten mechanizm w ustawieniach swojej przeglądarki. Korzystając z naszego serwisu, zgadzasz się na użycie plików Cookies.
OK, rozumiem